De meivakantie was in volle gang, maar ik had het geluk op een vrij lege vlucht van Martinair naar Cuba te zitten. Stoel 12A was voor mij gereserveerd, aan het raam in de Comfort Class.

De Boeing 767-300’s van Martinair behoren niet tot de nieuwste toestellen, maar toch kon het interieur er uitstekend mee door. Vanwege de lage bezetting kon ik doorschuiven naar de middenrij, waar ik drie stoelen voor mezelf had. Erg handig voor de tien uur durende vlucht.

Op 6 mei zouden we weer terugvliegen naar Amsterdam met vlucht KL1022 van 17.10 uur. Ik had op donderdagmiddag 5 mei al ingecheckt, zag dat we weer op de plekken DEF zaten en hoopte ook dit keer het beste. Omdat onze dochter inmiddels ziek was geworden, besloten we een beetje op tijd richting Heathrow te gaan. Dat bleek maar goed ook, want de metro naar LHR reed ook niet zo vaak als dat deze zou moeten doen.

Op 3 mei vlogen we met de KLM (vlucht 1009, uitgevoerd met een Boeing 737-800) naar Londen Heathrow. We hadden van tevoren ingecheckt en wisten dat we op stoelen 27DEF zaten. Nu reist mijn man wel vaker met het vliegtuig en iedere keer als hij op plek D zit, gaat het mis (annulering van een vlucht/geen gegevens terug kunnen vinden) dus ik vreesde al het ergste.

Na een paar dagen vakantie in Barcelona was het weer tijd om terug te keren naar huis. We vlogen met Air Berlin vanaf Düsseldorf omdat dat duidelijk goedkoper was dan vanaf Schiphol en uit een vorige vlucht met Air Berlin was gebleken dat het een goede maatschappij was. Twee uur voor vertrek zijn we met de Aerobus (vanaf Plaça de Catalunya) aangekomen bij terminal 2 van de luchthaven El Prat.

Bij de check-in balies stonden lange rijen, mede doordat er tegelijk met onze vlucht AB 8565 naar Düsseldorf ook andere Air Berlin-vluchten vertrekken naar andere bestemmingen.