Donderdag 30 december 2010 vloog ik met de regionale Ierse carrier Aer Arann van Dublin naar de plaats Galway in het westen van Ierland. Als luchtvaartliefhebber had de vlucht enkel als doel om Aer Arann en de ATR-toestellen uit te proberen.
Aer Arann is na Ryanair en Aer Lingus de grootste luchtvaartmaatschappij van Ierland. Het vliegt anno januari 2011 met 11 vliegtuigen van de types ATR-42 en ATR-72. Een deel van deze toestellen vliegt voor Aer Lingus Regional in de groene Aer Lingus kleuren. De route die ik vloog was echter van Aer Arann zelf. De enkele reis die ik rechtstreeks bij Aer Arann boekte koste mij € 15 inclusief luchthavenbelastingen.
Op de website van de luchtvaartmaatschappij kan vanaf maar liefst 72 uur voor vertrek worden ingecheckt. Als je online incheckt kun je gratis een stoel selecteren. Ik koos voor stoel 3F aan de rechter kant van het vliegtuig bij het raam. Aangezien ik voor mijn vlucht incheckte op een computer in een hostel en geen printer ter beschikking had, moest ik op de luchthaven mijn boarding pass nog laten printen.
De dag van vertrek was ik ruim twee uur van tevoren op de luchthaven van Dublin. Je weet immers nooit hoe lang het duurt om je boarding pass te laten printen en door de security te gaan. Op de schermen met de vertrekinformatie las ik naar welke balie ik moest om mijn boarding pass te laten printen. Achter de balie zat een vriendelijke Ierse dame van Aer Arann; voor de balie stond helemaal niemand! Wat een verschil met Ryanair waar ik gewend ben om 30 minuten in de rij te staan omdat Ryanair weigert een tweede balie te openen.
Enfin ik liep naar de balie, gaf de medewerkster mijn ticket en paspoort en al snel overhandigde zij mij mijn boarding pass. Ze omcirkelde de vertrektijd en verwees mij naar de priority/domestic security line. Na de security had ik nog bijna een uur tijd te doden.
Ongeveer om 12:20 liep ik naar de gate. Daar aangekomen zaten er welgeteld drie passagiers te wachten. Snel arriveerden er nog vier mensen. Ook waren er drie medewerkers van Aer Arann aanwezig in de wachtruimte. Eén van hen was de dame van de incheckbalie. Boarding begon om ongeveer vijftien minuten voor één. Het was een korte wandeling naar het toestel: de EI-CPT, een twintig jaar oude ATR-42. Aan board bevond zich één vrouwelijke flight attendant. Ze lachte vriendelijk en heette elke passagier welkom. Ze wees mij naar mijn stoel rechts aan de voorkant van de cabine.
Ietwat later dan onze schematijd gingen we de lucht in. De vlucht zou slechts 35 minuten duren volgens onze captain. Nadat we boven het wolkendek uitkwamen gingen de lichten 'stoelriemen vast' uit en begon de buy-on-board-service. Ik kocht voor € 2 een flesje water. Helaas hadden ze op deze vlucht geen sandwiches waar ik me op verheugd had. De flight attendant lachte wederom vriendelijk.
Na wat door de cabine te zijn gelopen werd al snel weer de daling ingezet. De lichten 'stoelriemen vast' gingen weer aan en na een vlucht van iets meer dan een half uur landden we op de luchthaven van Galway.
De luchthaven van Galway is erg klein. Een stuk kleiner dan bijvoorbeeld Rotterdam The Hague of Eindhoven Airport. Er komen (bijna) alleen props. Aangezien ons vliegtuig ver van de terminal geparkeerd stond moesten we over bijna het hele luchthaventerrein lopen om in het terminalgebouwtje te komen. Het was een wandeling van net geen minuut!
Vanaf de luchthaven gaat er één dagelijkse bus naar het centrum. Deze bus vertrok 30 minuten na mijn aankomst vanuit Dublin. Ik was de enige passagier aan boord. Na enkele uren te hebben doorgebracht in het centrum van Galway vertrok ik met de bus terug naar Dublin. Deze ruim twee uur durende reis was een stuk minder interessant dan de heenvlucht met Aer Arann.
De vlucht met Aer Arann is mij erg goed bevallen. Voor de € 15 die ik betaalde heb ik een uitstekende vlucht gehad die veel aanvoelde als een busreis. Cijfer: 9,3.
M. Copping
